06:00:00 16.03.2026
Ինչո՞ւ արցախցիները 2023թ.-ին գրեթե առանց որևէ դիմադրություն ցուցաբերելու լքեցին Արցախը և իրենց հողերն ու զենքերը թողեցին ոսոխին, մինչդեռ գերմանացիները 81 տարի առաջ մինչև վերջին փամփուշտը պայքարեցին իրենց ազգի, հայրենիքի ու առաջնորդի համար։ Այս հարցի պատասխանը բավականին պարզ է։ Արցախցիները դիմադրություն չցուցաբերեցին և լքեցին իրենց տները, որովհետև թե՛ Արցախում, թե՛ Հայաստանի Հանրապետությունում մեր քաղաքական ու ռազմական էլիտան դավաճանում էր իրենց և թիկունքից հարվածում՝ 2020թ.-ին մեզ տանելով խայտառակ պարտության և հետո՝ 2022թ.-ին, Արցախը բանավոր ճանաչելով որպես Ադրբեջանի մաս։ Բացի դրանից՝ տասնամյակներ շարունակ նրանք դաստիարակվել էին այն մտայնությամբ, որ մենք «թույլ ենք և ինքնուրույն ոչինչ չենք կարող անել»՝ ստրկամիտ և զիջումների գնացող նեոբոլշևիկյան մտածելակերպով։
Իսկ Գերմանիայում մինչև իրենց Ռայխստագի դարպասները պաշտպանում էին անգամ անչափահաս զինվորները, որովհետև գերմանացիները ունեին իրական ազգանվեր ու հայրենասեր կառավարություն, որը մինչև վերջ իր ժողովրդի կողքին էր և նրանց քաջալերում էր պայքարել թշնամիների դեմ մինչև վերջին մարդը՝ թշնամիների, որոնք իրենց դեմ արյունալի պատերազմ էին սկսել տարիներ առաջ։ Զինվորները գիտեին, որ արդեն հաղթանակը հնարավոր չէր, բայց միևնույն է՝ չէին հանձնվում, քանի որ չափազանց հարգում էին իրենց առաջնորդին ու նրա հրամանները։ Այդ է պատճառը, թե ինչու Գերմանիան խայտառակորեն հանձնվեց Առաջին աշխարհամարտում, իսկ Երկրորդ աշխարհամարտում մինչև վերջ վեց տարի դիմակայեց չորս գերտերությունների (Մեծ Բրիտանիա, Ֆրանսիա, ԱՄՆ, ԽՍՀՄ)։
Տասներկու տարվա ընթացքում այնպես էր դաստիարակվել այդ պարտված ու նսեմացված ժողովուրդը, որ կարողացավ ջհուդամասոնական աշխարհի դեմ հերոսական դիմադրություն ցուցաբերել և օրինակ հանդիսանալ ապագա սերունդների համար, թե իրականում ինչ է նշանակում «պայքար, պայքար մինչև վերջ» արտահայտությունը։ Նրանց կարգախոսն էր դարձել՝ «Ո՛չ կապիտուլյացիային», և դա ցույց տվեցին ոչ թե խոսքերով, այլ հենց բուն գործով: Նրանց համար հանձնվելը տարբերակ չէր...
Բաժանորդագրվեք և ստացեք նորություններ ձեր Էլեկտորոնային հասցեին։
Մեկնաբանություններ