01:25:00 04.05.2026
Վոլոդիմիր Զելենսկին, մյուս եվրոպական պետությունների ղեկավարների հետ, Հայաստան է այցելել, և մեր ազգի մի մասը, ինչպես միշտ, նախատում է Զելենսկուն, իսկ մյուս մասն էլ ողջունում է, քանի որ ատում է Պուտինին։ Երկու կողմն էլ միաժամանակ ճիշտ են և սխալ, որովհետև ճշմարտությունը կիսատ-պռատ են ներկայացնում․ Պուտինին հակադրվելը ինքնին չի նշանակում, որ պետք է աջակցել Զելենսկուն, և Զելենսկուն քննադատելը չի նշանակում, որ պետք է աջակցել Պուտինին։ Նրանք միմյանց թշնամիներ են և պատերազմում են միմյանց դեմ, սակայն դա չի նշանակում, որ հայկական հարցում նրանց դիրքորոշումները պարտադիր կերպով համընկնում են հայկական շահերի հետ։ Իրականում հայկական հարցի բարձրացման դեպքում բռնում են նույն հակահայկական դիրքորոշումը, ինչպես տեսանք Արցախյան հարցում, երբ Բաքվի բռնապետին սատարեցին, քանի որ երկուսն էլ կուզեն, որ այս տարածաշրջանում Ադրբեջանը գերակայություն ունենա, և ոչ Հայաստանը:
Չմոռանանք նաև, որ թե՛ Պուտինը, թե՛ Զելենսկին սիոնիզմի աջակից են և պատկանում են նույն ջհուդական «Հաբադ Լուբավիչ» աղանդին։ Պարզ փաստ է, որ ով պատկանում է նման սատանայական շարժման, ԵՐԲԵ՛Ք չի կարող լինել հայամետ կամ լինել մեր դաշնակից։
Սակայն, այնուամենայնիվ, ես բազմիցս ասել եմ, որ մեր քաղաքական շարժումը աջակցում է ուկրաինացի իրական ազգայնականներին, ովքեր պայքարում են ռուսական կայսերապաշտության դեմ, քանի որ Կրեմլի նվաճողական քաղաքականությունը ուղիղ վտանգ է Հայաստանի համար։ Անձամբ խոսել եմ տարբեր ուկրաինացի ազգայնականների հետ, ովքեր միաժամանակ դեմ են եղել Պուտինին ու Զելենսկուն և մեզ՝ հայերիս, են աջակցում, ոչ թե թուրքերին, քանի որ մեզ ճանաչում են որպես արիացիներ։ Նրանք Պուտինին իրենց թշնամի են համարում, բայց միաժամանակ ազգային հեղափոխություն են ցանկանում, ինչպես նորմալ հայ զինվորները Ալիևին թշնամի են համարում, բայց նույնպես ատում են ներկայիս կառավարությանը և ազգային հեղափոխություն են ցանկանում։ Պարզապես, քանի որ պատերազմի մեջ են, ստիպված հանդուրժում են Զելենսկու կառավարությանը, քանի որ միավորված են արտաքին թշնամու դեմ։
Գիտեմ՝ շատերի համար այս մոտեցումը կարող է թվալ բարդ, անհասկանալի կամ նույնիսկ հակասական, քանի որ հաճախ մեզ սովորեցրել են աշխարհը դիտարկել պարզ՝ սև ու սպիտակ բաժանումներով։ Սակայն իրականությունը շատ ավելի բազմաշերտ է, և եթե ուզում ենք խուսափել ավելորդ պառակտումներից, պետք է փորձենք այն հասկանալ ավելի խորությամբ։ Պառակտումը հաճախ ծնվում է կիսատ ընկալումներից, իսկ ավելի ամբողջական պատկերացումը կարող է նպաստել միասնական մտածողությանը և ազգային համախմբմանը:
Բաժանորդագրվեք և ստացեք նորություններ ձեր Էլեկտորոնային հասցեին։
Մեկնաբանություններ